Efendim hiç solmasaydı güneşe ışık salan yüzün

ve gül kokulu o yüzünde karar kılmasaydı hüzün

Efendim ,önce annemden öğrendim adını

Annemden öğrendim annesiz kaldığını

Önce o gösterdi parmağınla ikiye bölünen ayı

Önce ondan öğrendim adını duyunca ağlamayı

Ondan öğrendim

Halime'nin yurdunda misafiri olduğun evin bahçesinde

ellerini çırparak koşarmışsın uçarmış kuşlar

bilmem ki o bahçe hala seni beklermi

Efendim o gün seninle oynayan kuşlarmıydı melekler mi

Neccaroğullarının yurdunda,

Adiyy bin Neccar'ın havuzunda yüzmeyi öğrenmişsin

Ondan öğrendim gölgesi olmayan tek çocuk senmişsin

Annemin kalbinde ki ÅŸefkattesin

Åžefkati inzal rahmettesin

Uğruna can verdiğim vuslattasın

Candasın canandasın canım benim

Efendim annemden dinledim sınırsız şefkatini

Ordunla birlikte çölde yürürken

Yavrularını emziren bir köpek görmüşsün

O ürkmesin diye başına bir nöbetçi dikmiş

Ordunun yönünü değiştirmişsin

Annemden dinledim efendim

Medine'de bir bahçeye girmişsin

Deve seni görünce

Yavaş ve ürkek yanına sokulmuş

Sanki kulağına bir şey söyler gibi durmuş

Sahibini sormuÅŸsun

Sonra buyurmuÅŸsun

Deve bana sahibini ÅŸikayet ediyor

Hem az yiyecek veriyor

Hemde çok çalıştırıyormuş

Efendim hiç solmasaydı güneşe ışık salan yüzün

ve gül kokulu o yüzünde karar kılmasaydı hüzün

Annemin kalbinde ki ÅŸefkattesin

Åžefkati inzal rahmettesin

Annemin kalbinde ki ÅŸefkattesin

Åžefkati inzal rahmettesin

Uğruna can verdiğim vuslattasın

Candasın canandasın canım benim

Uğruna can verdiğim kavuşmadasın

Candasın canandasın canım benim

Written by :

rayiha

 

Yorumlar (0)

Bu yorumun beslemesine abone olun

Yorum yaz

Ä°sim

E-posta

Website

Başlık

Yorum

daha küçük | daha büyük

E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar)

Yorum Ekle